تا یادم می‌آید
عید نبود در خانه‌ی ما
فقر بود که از پوست‌مان گذشته بود
و به شکل کرمی مقدس
بر استخوان‌های‌ ما می‌لولید
جنگ، تباه‌تر از آنی بود که پدر بخندد
یا مادر _
حنا بر دستان کارگران کوچک‌اش بگذارد
پدر رفت‌و سال‌ها بعد
مادر چمدانش را بست
و برای اولین بار
هریرود را
از ارتفاع هفت هزار پایی تماشا کرد
حالا
از تمام کارگران ملکه‌ی اندوه
تنها اسکلتی به‌جا مانده است
استخوان‌های در معرض هجوم کلاغان